گفتن طبعى روان پيدا كرد و از نخست در اشعار بهار آنگاه تجلى تخلص نمود ، و كتب چندى تأليف فرمود ، از آن جمله : كتاب « ازاحة الشكوك و الاوهام » از مشروطيت دولت اسلام ، انجام تأليف آن سنه 1328 . و او در سنه 1308 باصفهان آمده آنجا سكونت نمود ، و در شب آدينه بيست و هشتم ماه رمضان المبارك سنه 1339 هزار و سيصد و سى و نه ، چنان‌كه در شماره ( 8 - 9 ) سال دهم « مجلهء ارمغان » نوشته - مطابق 15 جوزا ماه برجى - در دزفول وفات كرد ، لكن آن درست نمىآيد ، زيراكه طبق تقويم آن سال از ميرزا ابو القاسم خان نجم الملك : 28 ماه رمضان يك‌شنبه و اگر نه دوشنبه بوده . و به‌هرحال ، شيخ عبد الحسين پس از خود فرزندانى بنام ميرزا محمد على و ميرزا جلال كه هر دو از اهل علم و فضل باشند برجا گذاشت . * ( 1291 - وفات محزون شاعر ) * بطورىكه در « الذريعة 9 : 975 ش 6383 » فرموده ، وى مولوى عبد الرحمن واعظ هندى است كه در اين سال وفات كرده و « ديوانى در اشعار » دارد ، و در اين صفحهء « الذريعة » و صفحهء ما قبل آن هفت نفر شاعر محزون تخلص ديگر ذكر كرده كه با صاحب اين عنوان بجمله هشت نفر شوند و چند نفر ديگر هم ما نشان داريم كه اينك همه را به ترتيب حروف اوائل كلمات بعد از تخلص‌هايشان اينجا مىآوريم : اول . محزون اسدآبادى كه در ( 1273 ش 1261 ص 2037 ) گذشت . دوم . محزون اصفهانى كه در ( 1301 ) بيايد . سوم . محزون بختيارى كه در « جنگ بهترين اشعار » نوشته . چهارم . محزون بلگرامى كه در « الذريعة » جلد و صفحهء مرقوم در ضمن صاحب عنوان نوشته .